Świadectwa energetyczne – wskaźniki EP i EK

Uchwalona 19 września 2007 roku ustawa o zmianie ustawy Prawo budowlane wprowadziła w naszym kraju od 1 stycznia 2009 roku obowiązek sporządzania świadectw energetycznych budynków i lokali oddawanych do użytkowania oraz wprowadzanych do obrotu pierwotnego i wtórnego.
Świadectwo energetyczne podaje dla danego budynku lub lokalu wskaźnik EP, który stanowi syntezę informacji o cechach obiektu wpływających na poziom zużycia energii. Wskaźnik EP, podawany na pierwszej stronie certyfikatu energetycznego, wyraża wielkość rocznego zapotrzebowania na energię pierwotną niezbędną do zaspokojenia potrzeb związanych z użytkowaniem budynku, odniesioną do 1 mkw powierzchni użytkowej o regulowanej temperaturze.
Wskaźnik EP określa się w wyniku procedury obliczeniowej dla standardowych warunków klimatycznych, standardowego sposobu użytkowania i stałego okresu ogrzewania. Procedura obliczeniowa opisana jest szczegółowo w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 6 listopada 2008 roku w sprawie metodologii obliczania świadectw energetycznych.
Im mniejsza wartość wskaźnika EP, tym budynek charakteryzuje się lepszą jakością energetyczną. Na podstawie wartości wskaźnika EP nie można w żaden sposób wywnioskować jakie będą koszty eksploatacji budynku. Najlepsze parametry ocieplenia uzyskuje się przez stosowanie poliuretanów – Pianki poliuretanowej PIR. Dużo o tym napisano na forum THERMANO.
Pewien pogląd na wielkość tych kosztów może dać drugi wskaźnik podawany na pierwszej stronie świadectwa charakterystyki energetycznej – EK. Jest to wskaźnik zapotrzebowania na energię końcową, niezbędną do ogrzania, chodzenia, wentylacji, przygotowania ciepłej wody i ewentualnie oświetlenia budynku. Tu również im wartość wskaźnika mniejsza tym budynek zużywa mniej energii.
Przy założeniu typowego sposobu użytkowania obiektu i średnich warunków pogodowych, na podstawie tego wskaźnika można wyznaczyć przybliżoną wartość opłat eksploatacyjnych.