Jak dobrać grubość płyt do chłodni i mroźni?

Płyta chłodnicza jest częścią obudowy zimnochronnej. Jej połączenia muszą radzić sobie z dużą różnicą temperatur i naporem pary wodnej od cieplejszej strony. Znaczenie ma geometria styku, uszczelnienie oraz ciągłość warstwy ograniczającej przepływ pary.

W płytach do obudowy chłodniczej spotyka się rdzenie o grubości od 110 do 200 mm oraz szerokości krycia 1000 i 1100 mm. To przykładowy zakres jednej rodziny rozwiązań, nie opis wszystkich komór. Nie zakładaj, że dowolne dwa panele o tej samej grubości mają taki sam zamek. Połączenia i sposób uszczelnienia trzeba dobrać do konkretnego układu ścian, sufitu i podłogi.

Porównajmy cztery przykładowe warianty: 110 mm z Uc 0,20 W/(m²·K), 120 mm z 0,18, 160 mm z 0,14 oraz 200 mm z 0,11 W/(m²·K). Te wartości opisują wybrane płyty. Nie są wzorem, który pozwala obliczyć parametry dowolnego panelu po samej grubości. Przy zakupie trzeba potwierdzić właściwości rzeczywiście dostarczonego wariantu.

Prosty rachunek pokazuje skalę różnicy. Dla 100 m² przegrody i różnicy temperatur 40 K przepływ ciepła U × A × ΔT wynosi 720 W przy U równym 0,18. Przy U równym 0,11 spada do 440 W. Różnica to 280 W. W tym porównaniu przyjęto współczynnik obejmujący styk płyt. Pominięto pozostałe mostki, drzwi i napływ ciepłego powietrza. Nie jest to dobór mocy agregatu ani wyliczenie rocznego zużycia prądu.

Dwie mroźnie o tej samej temperaturze mogą mieć różne potrzeby. Jedna stoi wewnątrz hali. Druga ma ścianę wystawioną na słońce. W jednej drzwi otwiera się kilka razy dziennie. W drugiej wózki przejeżdżają przez nie co kilka minut. Różnice w dopływie ciepła mogą być znaczne.

Projektant chłodnictwa uwzględnia również towar, oświetlenie, ludzi i odszranianie. Dobór panelu jest tylko częścią bilansu. Osobno sprawdza się ściany, sufit, podłogę i połączenia. Dlatego obietnica, że określona grubość „zawsze wystarczy do minus 20 stopni”, jest zbyt daleko idąca. Potrzebna jest ocena całej komory i sposobu jej użytkowania.

Najbardziej kłopotliwe są nieciągłości. Sprawdź styki ścian z podłogą i sufitem, połączenia narożne oraz przepusty rur. Ciepłe wilgotne powietrze, które dostanie się do zimnego złącza, może doprowadzić do kondensacji lub oblodzenia. Wtedy problem nie sprowadza się już do strat energii.

Nie uszczelniaj komory przypadkowym preparatem. Materiał musi odpowiadać temperaturze, powierzchni okładzin oraz wymaganiom higienicznym. Ustal też dostęp do połączeń podczas późniejszych przeglądów. Szczegóły dla chłodni należy uzgodnić przed montażem. Naprawa zakrytego progu po uruchomieniu mroźni może wymagać wyłączenia całej komory.

W komorze spożywczej ważna jest możliwość czyszczenia. Stosuje się między innymi odpowiednie okładziny PVC przeznaczone do takich warunków. Sam rodzaj tworzywa nie potwierdza jednak odporności na każdy środek myjący. Trzeba ustalić dopuszczone preparaty, ich stężenie i temperaturę. Powierzchnia oraz połączenia muszą odpowiadać wymaganiom higienicznym komory.

Sufit z płyt również wymaga obliczeń. Nie staje się podestem serwisowym tylko dlatego, że wygląda podobnie do ściany. Osobno ustala się podparcie, obciążenia i podwieszenie urządzeń. Instalacji chłodniczej nie należy mocować do cienkiej okładziny bez sprawdzenia takiego rozwiązania. Jeśli planujesz wejścia serwisowe, trzeba przewidzieć je już podczas projektu.

Podaj długość, szerokość i wysokość komory. Dopisz temperaturę pracy oraz temperaturę i wilgotność jej otoczenia. Wskaż lokalizację drzwi, liczbę otwarć i rodzaj towaru. Opisz sposób mycia oraz przebieg instalacji. Dołącz rysunek podłogi i wymagania dotyczące sufitu.

W ofercie powinny pojawić się konkretne modele płyt, ich grubość, powłoki i detale połączeń. Warto rozdzielić cenę paneli od kosztu drzwi, podłogi, uszczelnień oraz montażu. Poproś także o plan odbioru szczelności. Ułatwi to porównanie ofert i późniejsze sprawdzenie, czy wykonawca dostarczył kompletną obudowę zimnochronną, a nie tylko zestaw paneli.

Ograniczy straty przez przegrodę. Cały rachunek zależy także od agregatu, drzwi, towaru i sposobu pracy. Oszczędności trzeba policzyć dla konkretnej komory.

Nie na podstawie samej nazwy rdzenia. Trzeba sprawdzić przeznaczenie, połączenia, izolacyjność i warunki pracy całego systemu.